حدیث مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو

راستی تو این دنیا چیزی جز هنر اونم هنر که اصالت داشته باشه  یعنی به  دلیل بزرگی تولید شده باشه ما بقی ارزش فکر کردن هم

نداره

نه اینکه برای ببهبود وضیت زندگی نباید تلاش کرد نه اینکه دنیا رو باید ول کرد نه

ولی زندگی نباید آدم رو بازی بده

باید به دنیا پوزخند زد از طعامش خورد و بهش پوزخند زد

چه جای شکر شکایت زنقش نیک و بد است

چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند

در کل

ما گدایان خیل سلطانیم

شهر بند هوای جانانیم

چطور میشه ناله تنبور و فریاد دف رو بشنوی و بیخود نشی چطور رقص صدای نی رو بشنوی و از جا کنده نشی   چطور عشوه تار رو بشنوی و دل ندی  چطور مویه های سه تار بشنوی سر نجنبانی؟

چطور شعر سعدی و مولوی  رو تو افشاری و همایون بشنوی و به فکر نری؟

آری جهانی دگر از پس پرده برافراشته اند

آری دنیا ساخته از خاک و آب هست و  نیست

آری عشق یک حرکت حیوانی هست و نیست

آری دین همین ادا و اطوار بچگانه هست و نیست

آری هنر فقط صدا و رنگ و خط و قافیه هست و نیست

هر گلی نو که در جهان آید

ما به عشقش هزار دستانیم

یعنی کعبه و بت خانه بهانه

یعنی ترا خوانم ترا جویم ترا خواهم

یعنی .....

تنگ چشمان نظر به میوه  کنند

ما تماشا کنان بستانـــــــــــیم

و آخر از همه اینکه

تو به سیمای شخص می نگری

ما در آثار صنع حیرانیم

با بی ادبی به ساحت عزیزان قصد نصیحت دارم

دوستان لحظه ای رو که چنان با شادی و البته غم زیبای یار میشه صرف کرد هدر ندهید

تو سرزمینی که سعدی و حافظ و مولوی ... اثر نوشته اند  زندگی کردن  سخته چون داستان "چندین چراغ دارد و بیراهه می رود  "

تکرار میشه

هر چه گفتیم جز حکایت دوست

در همه عمر از آن پشیمانیم

سعدیا بی وجود صحبت یار

همه عالم به هیچ نستانیم

از نظراتتون بی نصیب نگذارید