این جهان و آن جهان مرا مطلب

             که این دو گم شد در آن جهان که منم

صحبت از موسیقی نه از عهده فکر و معلومات من بر میاد نه از قلم نارسای من اما برای ادای وظیفه ای که نسبت به موسیقی احساس میکنم این مطلب را خدمت دوستان تقدیم می کنم

فارغ از هر مرام و مسلک و مذهبی باید به انگیزه های انتخاب یک نوع موسیقی توسط یک شخص توجه کنیم

هدف از گوش دادن به موسیقی

1.تفریح و تمایلات مادی

2.تخدیر

3.کسب حالت برتر روحی

در مورد ارزش هرکدوم از موارد بالا خودتون آگاه ترید

من اصلا معتقد نیستم نوعی موسیقی برتر و بالاتر از مابقی است و باید بقیه انواع موسیقی نابود شوند

البته هیچ لزومی هم نداره موسیقی ای که من گوش می دم ملیونها طرفدار داشته باشه

اگرموسیقیه سنتی(البته این لفظ خوبی نیست) و یا همون اصیل ما مطرح میشه و دفاع میشه به دلیل اینه که اولا دارای ریشه و فلسفه بزرگی هست و ثانیا بسیار در حجاب مانده و نه  در کارههای یدک کش این نام و نه در بیان مدعیان هنر و فرهنگ ایرانی به شایستگی معرفی شده

وگرنه از همین موسیقیه عرفانی  هم چنان استفاده های سخیفی شده "کاندر خیال نآید"

به قول استاد حسین الهی قمشه ای

موسیقیه خوب گوش بدید حالا این ریتمش ششش هشت باشه یا چهار چهارم یا... مترونمش فلان باشه  اصلا مهم نیست

گاهی اگر دوستان برای موسیقیه سنتی آتشی می شن و داد  و فغان " که این مسلمانی نیست" حق دارند چون این نوع موسیقی اونجور که مستحقشه در زادگاهش معرفی نشده

این موسیقی لااقل بطور حتم در سلسلول ایرانی ها نهفته هست که با یک تکنوازی چند دقیقه ای روح  رو به پرواز در میاره

دروغ نیست اگه بگم بالای 90 درصد کسانی که موسیقی غیر ایرانی رو گوش میدن از روی تقلیده و در واقع جو گیر هستند

این هم چیز تازه ای نیست

همون قضیه غرب زدگیه که جلال آل احمد صحبتش رو می کرد که مثل وبا زدگی مثل طاعون زدگی  به جون ملت هایی مثل ما افتاده

که فکر می کنن باید مثل غرب یها راه رفت مثل اونها رفتار کرد مثل اونها فحش داد مثل اونها مرد و از همه بدتر مثل اونها فکر کرد

هنوز نفهمیدیم که سبکهایی که اونها دارند با تعویض شعر و ظاهر به دردمون نمیخوره

اگر واقعا دنبال حرکتیم باید مبنای فکری و انگیزه ایجاد یک سبک رو درک کنیم و بفهمیم بعد با شرایط و اعتقادات خودمون بسنجیم و پیاده کنیم

نمیشه دلت نسوزه وقتی بچه ای رو می بینید که سرمست از به قول خودش رپر شدنش حرکات  و اشعار  که نه متن های رپر مورد علاقه اش رو تکرار می کنه و کپی استایل رپر خودشه

در حالی  هر روز هنرمند (البته در اسم) در دنیای ما آسون تر میشه و هر کسی جرات میکنه چیزی رو بیان کنه

در حالی که هنر  و هنرمندی 80 در صد اندیشه و انسانیت هست و 20 درصد فن  و هنر

یعنی هنرمند باید حرفی نو درکی  از جهان داشته باشه و بعد با ابزار هنر و ذوقش پیاده کنه و به گوش دیگران برسونه

اما امروز هنر  یک هر جایی ای شده که دنبال بیان چند چیز هست

ترویج خدایان آیین سرمایه داری  که همان  سکس و سرمایه   هست

ویا افکار پوچ با ظاهری روشنفکرانه که از دهن هر بی بند بار عیاش و هرزه ای که سواد  نوشتن خود را هم ندارد بر می آید البته با ظاهر مدرن

هنوز نمی دونیم که ما هرچه توانگر باشیم در موسیقه ملل دیگر باز یه پله عقبیم چون اونها هیچ وقت نمی تونن یه قطعه ما رو با احساس ما بزنن ما هم هر چه بکوشیم اونها نمی شیم وقرار نیست که باشیم

تو زمانه ای که با ماشین های مدرن بدون یک ذره ناکوکی و خطا در نوازندگی آهنگهای بی روح نواخته می شن

وقت هنر نمایی ذوق ایرانی و ساز ایرانی و بداهه بی نظیر ایرانیه

وقتی  که دنیا نظیری برای تحریر های آواز ما نداره

درست در این زمان  کسی به خودش اجازه می ده که با ظاهری سنت شکن و معترض بیاد و تحریر ایرانی رو هههههههه و ساز ایرانی وناکوک و فالش نشون بده

البته نامجو  نه معترض بود نه متحول کننده

فقط ناله و ضجه بود که جز پریشانی روح هیچ حاصلی برای شنونده نداشت

اما با این وضع من کسانی چون نامجو یا اوهام و.. را شایسته هیچ تحریمی نمی دونم بلکه جواب این  نوع حمله به موسیقی سنتی رو باید اساتید بدن

همون هایی که تو اوج غزل جدایی می خونن

چنان طرفداران موسیقی اصیل عصبی هستند که به همه حمله میکنن حتی به کار جدید و کوتاهی چون مستان و همای واونو فاجعه عالم موسیقی می دونن

چرا چون هنوز از ریشه فکری ما صدای  شکست میاد

در حالی که شاید همای شجریان نباشه

ولی می تونه هزاران گوش تشنه رو راهی نوای ملکوتیه شجریان بکنه

ولی  با این اوضاع که در پیش رو هست

نباید گفت:

وای به حالت همای

بلکه باید گفت:

وای به حالت شجریان

وای به حالت بنان

وای به حالت مشکاتیان

و

وای به حالتون اساتید ایران

وای به حالت هنر ایران

وای به حالت ایران

حضرت دوست نگهدار این این هنر باشد که هم صاحبش هم اوست

سایه هیچ