دوری که در آن آمدن و رفتن ماست

1 بدایت به معنی ابتدا.

واقعا زین آمدن و بودن و رفتن مقصود چیه؟

چرا باید تو این دنیای که هیچی ازش نمیتونیم بفهمیم بیاییم و بعد هم به زور و ناگهانی بریم؟

"همه ما می دانیم که ریه های لذت پر از اکسیژن مرگ است"

شاید برای همینه که هر کسی بیشتر فکر میکنه و بیشتر راجع به وجودش تامل می کنه غمگین و گوشه گیر به نظر میاد

ولی واقعا همینطوره؟

ما کجا اومدیم؟

چرا اومدیم؟

سر و ته دنیا کجاست؟

مسلما این دلیل خوبی برای غمگین بودن نیست اما خوب غم هم با غم فرق داره غم غریبی تو این دنیا بودن رو نمیشه با غم های بیشتر مردم مقایسه کرد غمهایی مثل نداشتن ثروت و یا ...

نباید برای هیچ چیز این دنیا غمگین بود چون چیز با ارزشی نداره نه خونه نه ماشین نه تحصیلات نه قدرت نه شهرت ونه هیچ چیز دیگه

حتی بیشتر چیزی که به نام عشق به انسان میشناسیم  به نظر من برخلاف چیزی که میگن که  عشق انگیزه اش هوسه و تبدیل به عشق میشه دروغه دقیقا بیشتر علاقه ها به انسان با عشق که از غم غربت و جدای از اصله شروع میشه چون احساس می کنیم که داریم به یک قسمت از جدا از اصلمون میریم مثل دو تکه از یه پازل بهم ریخته ولی وقتی نزدیک میشیم هوسمون اغلب میاد و همه چیز رو تباه میکنه

حتی به جرات میشه گفت 99 درصد عشقهایی که اداشو داریم تقریبا بی ربط به اون عشقیه که در وجود همه ما هست واسه همینه که تا آخر عمر به هر دری میزینم ولی به جایی نمیرسه آخرین کار شاید عبادته که اونم با فریب یه چیزی بدتر از هوس میشه

غم اگر غم این عشق ذاتی باشه چه بسا بهتر از شادی  ساختگی باشه

غمم غمهای خاکی نیست   یاران

غم من شاه غمها عشق یار است

حالا این یار می تونه هرچی باشه یه انسان یا خدا که در کل همه اش یه چیزه

هم خدا و هم شیطان خودمونیم

به خدا رسیدن یعنی به خودمون برسیم حتی به یه انسان رسیدن یعنی به خدا رسیدن

چیزی که میشه فهمید اینه که

ما هم مثل همه آدمهایی که که قبل از ما اومدن و رفتن اومدیم و میریم  حالا دو چیز رو خوبه که بهش برسیم

اول اینکه  با غمی که یقه مون گرفته و هیچ راه فراری هم نیست یعنی حتی آدمهای بظاهر شاد هم با هاش درگیرند بتونیم شاد زندگی کنیم

دوم اینکه آزارمون به کسی نرسه و حق کسی رو ضایع نکنیم و در کل کسی رو از خودمون حتی برای یه لحظه نرنجونیم

که اگر این مورد آخری رو رعایت کنیم واقعا هیچ چیز دنیا غیر قابل تحمل نیست حتی مرگ

شاید بگیم خوب  ما به دلیل جایی که زندگی میکنیم یا شرایط خانوادگیمون  وحادثه  هایی که برامون پیش میاد یا وضعیت اقتصادیمون نمیتونیم از زندگی لذت ببریم ولی هیچ کدوم اینها دلیل نمیشه چون اونهایی که قدرت دارند آرزوی آرامش دارند اونهایی که ثروت دارند آرزوی یه احترامی رو دارند که برای شخصیتشون بهشون بشه نه بخاطر پولشون و....

"اگر یه معلول جسمی در دوی ماراتون نفر اول نشه فقط و فقط خودش مقصره"

این  جمله  برای خوشحالی و خوشبختی انسان هم معنی میده

چون شما نیاز نیست حتما قوی بشی تا شاد بشی یا لذت ببری

لذت فقط تو دل آدمه حتی نمیشه اونو با جسم محدود کرد

میشه هرجایی از دنیا با هر وضعیت مالی و خانوادگی شاد بود البته منظورم از شادی بالا پایین پریدن نیست شادی تحرک هست شادی خندیدن هست اما نه مصنوعی شادی رقصه اما نه اونی که ما اداشو در میارییم وگرنه شادی هم میشه مثل عبادت خیلی از ما ها که اداشو در میارییم و هیچی به ما اضافه نمیکنه به جز مجوز گناه و ظلم

موسیقی یکی از راههای رسیدن به این غم و شادیه یعنی یه راه برای بیان این حس هاست ولی با زبانهای متفاوت البته گفتم موسیقی نه سر و صدا اگه عمری بود حتما راجع به این موسیقی بحث میکنیم

فقط مهمترین قسمت زندگی نترسیدن هست چون اگه بخواهید از این بترسید که اگر به ندای وجودتون گوش کنید و یا به حقیقتی که بهش رسیدید عمل کنید ممکنه از  نظر دور و بری ها  مورد حمله قرار بگیرید می شید مثل خیلی ها که به خاطر همین ترسیدن یه عمر به چیزی که اعتقاد داشتند عمل نکردند چون ترسیدند

 دو راه کلی دارید اول اینکه روی عقایدتون وایسید و به همه بگید  که یا نابودتون میکنند یا منصرف تون میکنند یا اینکه عقایدتون رو ابراز نکنید و فقط  در ذهنتون نگهش دارید و بهش عمل کنید

حاصل همه عمر عشرتست و باقی هیچ است

آتش دل کار بسیار شنیدنی استاد سید خلیل عالی نژاد که سال ۷۲ در فرهنگسرای بهمن اجرا شده با تنبور و آواز استاد عالی نژاد و دف کامبیز محیط مافی را از اینجا  دانلود کنید  حجم ۱.۱ mb

اینم یه عکس از اجرای همین کاری که برای دانلود گذاشتم

با نظرات خوبتون همراهی کنید

یا حق